කරුණාවන්ත අලියා

කරුණාවන්ත අලියා

පුරාණ භාරතයේ, අද මධ්‍යම ඉන්දියාවේ පිහිටි විඳ්‍යා පර්වත මාලාව අසල, ඝන වනයක් විය. එහි සතුන්ගේ රජු ලෙස, මහත් ශක්තියකින් හා ධෛර්යයකින් යුතු, සුදු පැහැති අලියෙක් වාසය කළේය. ඔහුගේ නම සුරක්ෂිත විය. සුරක්ෂිත අලියා, ඔහුගේ ශක්තිය අන් සතුන්ට පීඩා කිරීමට නොව, ඔවුන් ආරක්ෂා කිරීමට යොදා ගත්තේය. ඔහු වනයෙහි සියලු සතුන්ගේ ප්‍රියමිත්‍රයා විය. ඔහු කිසි දිනෙක කිසිවෙකුට අයුධයක් නොවීය. ඔහුගේ මෘදු හෘදය, ඔහුගේ විශාල සිරුරට වඩා විශාල විය. ඔහු වනයේ සිදුවන අසාධාරණ දුටු විට, සුරක්ෂිත අලියා සැමවිටම මැදිහත් විය.

දිනක්, වනයේ දැඩි නියඟයක් ඇතිවිය. ගංගා, ඇළදොළ සියල්ල සිඳී ගියේය. සතුන් දැඩි පිපාසාවෙන් පෙළෙන්නට වූහ. ජලය සොයා ඔවුන්ට දුෂ්කර විය. සුරක්ෂිත අලියාද මෙම දුෂ්කරතාවයට මුහුණ දුන්නේය. ඔහු වනයේ ගැඹුරට ගොස් ජලය සෙවීමට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ සෙසු සතුන් බලාපොරොත්තුවෙන් ඔහු දෙස බලා සිටියහ. ඔහු නැවත ජලය නොගෙන ආවොත්, ඔවුන්ගේ ජීවිත වලටද අවදානමක් බව ඔවුහු දැන සිටියහ.

සුරක්ෂිත අලියා, දින ගණනක් තිස්සේ ජලය සෙවූයේය. ඔහුගේ සිරුර වෙහෙසට පත්ව තිබුණි. ඔහුගේ ඇස් රතු වී තිබුණි. නමුත් ඔහු අධෛර්යමත් නොවීය. ඔහුට තම සෙසු සතුන් සිහි විය. ඔවුන්ගේ පිපාසාව ඔහුගේ සිතේ ගැඹුරු දුකක් ඇති කළේය. හදිසියේම, ඔහුට ඈතින් එක් ගල් තලාවක් මත, යම්කිසි ජල ධාරාවක් වඩිනු පෙනුනි. ඔහු සියලු ශක්තිය එක් කරගෙන, ඒ දෙසට දිව ගියේය. එතන, එක් කුඩා දිය පාරක්, ගල් අතරින් සිදී නොගොස්, ඉතිරි වී තිබුණි. ජල ධාරාව ඉතා කුඩා වුවද, එය ඔහුට මහත් සැනසීමක් විය. ඔහු තම හොඬයාවෙන් ජලය ගෙන, තමාගේ පිපාසාව සංසිඳුවා ගත්තේය.

නමුත් සුරක්ෂිත අලියා, තමාගේ පිපාසාව සංසිඳුවා ගත් පමණින් සතුටු වූයේ නැත. ඔහුට තම සෙසු සතුන් සිහි විය. ඔහුට ඔවුන්ටද මෙම ජලය ලබා දිය යුතුය. ඔහු තම හොඬයාවෙන් ජලය රැගෙන, වනයේ අනෙක් සතුන් සිටින දෙසට දිව ගියේය. ඔහු ගිය විට, ඔහු දුටුවේ, අසරණ සතුන්, පිපාසාවෙන් වෙව්ලමින්, මිය යමින් සිටින බවයි. මෙම දර්ශනය සුරක්ෂිත අලියාගේ සිතට මහත් වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය. ඔහුට කඳුළු පිරුණු දෑසින්, තම හොඬයාවෙන් ගෙන ආ ජලය, දුර්වල සතුන්ට ටිකෙන් ටික ලබා දුන්නේය. ඔහු නැවත නැවතත් දිය පාර වෙත ගොස්, ජලය ගෙනැවිත්, සතුන්ට ලබා දුන්නේය.

සුරක්ෂිත අලියා, දින ගණනක් තිස්සේ, මේ අන්දරයෙන්ම, සතුන්ට ජලය ලබා දුන්නේය. ඔහුගේ ශක්තිය ක්‍රමයෙන් අඩුවෙමින් තිබුණි. ඔහුගේ සිරුර වෙහෙසට පත්ව තිබුණි. නමුත් ඔහු කිසිවිටෙකත් ජලය ලබා දීම නැවැත්තුවේ නැත. ඔහුට තම සෙසු සතුන්ගේ ජීවිතය, තමාගේ ජීවිතයට වඩා වටිනා විය. ඔහුගේ මෙම අසහාය කරුණාව, වනයේ අනෙක් සතුන් දෙස බලා සිටි අතර, ඔවුන්ටද මහත් ආශ්චර්යයක් විය. සුරක්ෂිත අලියා, තම අවසාන ශක්තියද යොදවා, සියලු සතුන්ට ජලය ලබා දී, පසුව, ඔහු ගල් තලාව මතට ගොස්, සන්සුන්ව තම ජීවිතය හැරියේය. ඔහුගේ මරණය, සෙසු සතුන්ට මහත් ශෝකයක් විය.

සුරක්ෂිත අලියාගේ මරණයෙන් පසු, වනයේ අනෙක් සතුන්, ඔහුගේ කරුණාව හා ධෛර්යය සිහිපත් කළහ. ඔවුන් තීරණය කළේ, ඔහුගේ මතකය සුරක්ෂිත කිරීමට, ඒ ජලය ගලා ආ ගල් තලාව අසල, විශාල ස්තූපයක් ඉදි කරන බවයි. කාලයත් සමඟ, එම ස්තූපය, සතුන්ගේ කරුණාව හා ධෛර්යයේ සංකේතයක් බවට පත්විය. සුරක්ෂිත අලියාගේ කතාව, වනයේ අනාගත සතුන්ටද, ධර්මය හා කරුණාව පිළිබඳ පාඩමක් විය. ඔහු තම ජීවිතය පවා, අන් සතුන්ගේ යහපත උදෙසා කැප කළේය. එම නිසා, ඔහු සතුන්ගේ හදවත් තුළ, සැමදා ජීවත් විය.